Να μην ξεχάσω να θυμάμαι

Τις προάλλες ήταν η ονομαστική μου εορτή. Όχι πως γιορτάζονται τέτοιες μέρες εκτός Ελλάδος ή εκτός ελληνικών κύκλων στην Ομογένεια. Αλλά είπα να σκεφτώ τον εαυτό μου για μια στιγμή. Χωρίς παιδί.

Αδύνατον.

Βρέθηκα να διαβάζω- σχήμα λόγου το “διαβάζω”, βρέθηκα να σκανάρω με περισσή μανία ένα βιβλίο για την κοίμηση βρεφών. Για να είμαι καλύτερη μητέρα. Για να μπορώ να λέω πόσες ώρες κοιμάται ο γιος μου και να νιώθω περηφάνεια- μα γιατί σχεδόν όλοι που συναντώ ρωτούν αμα κοιμάται μέσα στην νύχτα; Για να μπορώ να κοιτάω στα μάτια τις άλλες μανάδες και να νιώθω ένα μαζί τους, ενωμένες και δυνατές. Το μόνο που κατάφερα ήταν να ανοίξω την όρεξη του μικρού για να δοκιμάσει ακόμα ένα βιβλίο με το στόμα του. Κάτι ήταν κι αυτό.

Βαρέθηκα όλες τις προσπάθειες για ένα καλύτερο πρόγραμμα στον ύπνο, ξύπνιο και φαγητό του τέκνου, όλη αυτή τη πίεση στα φόρουμ και στα δίκτυα.

Είπα να μπω σε ένα κύκλο συναντήσεων της γνωστότερης διεθνούς οργάνωσης θηλασμού. Με σκεπτικισμό θα ξαναπάω. Όλες εκεί παρουσιάζουν μια ουτοπία κρύβοντας την αληθινή πραγματικότητα της μητρότητας των πρώτων χρόνων, μιλάνε για τα ωράρια ταΐσματος με χαμόγελα που για μένα αποκαλύπτουν πολλά άλλα ανείπωτα. Μου λένε να κοιμάμαι με το μωρό στο κρεβάτι- πού να χωρέσουμε τρεις νοματαίοι, εκ των οποίων ο ένας στριφογυρνάει ωσάν το σκουλίκι; Πώς η μάνα θα γεμίσει τις μπαταρίες της για να μπορέσει να τα δώσει όλα την άλλη μέρα. Μου λένε να τον κοιμίζω στο καρότσι για τις σιέστες του, έξω στον διάδρομο λες και είναι μια βουβή κούκλα που θα κάθεται αμίλητη στα πέρα δώθε μας. Μου λένε να πάρω βοήθεια στο σπίτι αλλά δεν έχουν να προτείνουν πού να την βρω και άμα μπορώ να την πληρώνω. ´Οταν δε κάποια μητέρα ξεστόμισε ότι τους γιατρούς πρέπει να τους ακούμε μόνο για τις αρρώστιες κι όχι για το μεγάλωμα των τέκνων, για τις συνήθειες στο φαγητό ή τον ύπνο, μου θύμισε κυνήγι μαγισσών. Κι όταν ήρθε η ώρα να ταΐσω το μωρό μου έκρυψα με μεγάλη αγωνία το κινητό μου για να μην δουν ότι χρησιμοποιώ μια εφαρμογή για να θυμάμαι πότε τρώει και ποτέ αλλάζω πάνες. Δεν θα άντεχα ακόμη μια ματιά αποδοκιμασμού ενώ εγώ θεωρώ αυτή μου τη συνήθεια σωτήρια για την ψυχή μου, κυρίως για τις δράσεις που λαμβάνουν χώρα μέσα στην άγρια νύχτα κι ενώ σχεδόν υπνοβατώ.

Κανένας δε βρέθηκε να πει πώς η μητέρα να νοιώσει άνθρωπος ξανά, με δύναμη και ενέργεια. Ποιός θα της δώσει τη μάσκα οξυγόνου για να μπορέσει να βάλει την αντίστοιχη στον μικρό, όπως μας λένε στα αεροπλάνα;

Προς το παρόν, το μόνο που πρέπει να θυμάμαι είναι να ότι έχουμε ένα μικρό μωρό που δεν ξέρει τί του γίνεται. Και να το αγαπώ και στις 5 το πρωί κι ας είναι με το μάτι γαρίδα από τις 3.

Υ.Γ. Αυτές οι σκέψεις/αντιδράσεις ξεκίνησαν την τρίτη εβδομάδα του Ιανουαρίου, με τη λεγόμενη “Μελαγχολική Δευτέρα” (Blue Monday) να παίζει παιχνίδια με το μυαλό του κόσμου. Σύμφωνα με τον μύθο, είναι η πιο καταθλιπτική και μαύρη μέρα του χρόνου. Αμφιβάλλω όμως άμα αυτό με επιρρέασε, απλώς έτυχε.

2015/01/img_4292.jpg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s