Μα, πού πήγαν όλοι;

Κυριακή απόγευμα. Δεύτερη του νέου έτους.

Γυρνάμε από τα ψώνια με τα πόδια, 20 λεπτά το κοντυνότερο σουπερμάρκετ από το σπίτι μας.

Η πολή μοιάζει σα φάντασμα, άδεια, με έναν μεθυστικό ήλιο που σε μπερδεύει για το αν η άνοιξη είναι στη γωνία ή απλώς σε κοροιδεύει στα μούτρα σου. Έχει -6 βαθμούς. Ούτε τουρίστες δεν φαίνονται να μας ενοχλούν στο διάβα μας, ελάχιστοι φαντάζουν να είναι αυτοί που αποφάσισαν να επισκεφτούν το νησί μετά τις αστραφτερές γιορτές, ούτε οι εξωφρενικές εκπτώσεις δεν τους προσέλκυσαν.

Κι οι άλλοι κάτοικοι; Ούτε αυτοί ξεμύτισαν σήμερα. Εξάλλου στην πόλη αυτή, οι περισσότεροι δεν πάνε για προμήθειες όπως εμείς, τρώνε έξω ή έχουν διανομή κατ’ οίκων. Οι οικογένειες δε μένουν στην καρδιά της πόλης, δεν είναι στα σχέδια αυτών που ελέγχουν την οικονομία της, είναι σα να μη μας θέλουν στα πόδια τους. Διαβάζω με στενοχώρια ότι το μεγαλύτερο μέρος των πολυκατοικιών του Manhattan ανήκει στους πλουσίους οι οποίοι είτε αφήνουν άδεια τα διαμερίσματα είτε διαμένουν σ’αυτά σποραδικά.

Ίσως θα έπρεπε να πάρω το μετρό για να μη νιώσω τη μοναξιά της γειτονιάς μου. Αλλά εκεί θα είχα να κάνω με τα πλήθη των νεαρών χωρίς κατωφόρια. No Pants Subway Ride. Εδώ και 13 χρόνια, ορδές ξεχύνονται στο μετρό, μέσα στη βαρυχειμωνιά να ξορκίσουν το κρύο, χωρίς παντελόνια ή φούστες…..

Δε βαριέσαι. Έχουμε τον ήλιο να μας συντροφεύει, έστω και με θερμοκρασία κάτω από το μηδέν. Κάτω από τον ήλιο, όλα φαίνονται καλύτερα.

IMG_5591

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s